Marsel

Nadrabiam zaległości pooskarowe. Po “Slumdog Millionare” (o którym można powiedzieć tylko tyle, że to film niezły, a nawet dobry – nic więcej) padło na “Lektora” – film zupełnie inny. I taki, który ciężko mi było jednoznacznie ocenić i ogarnąć w głowie. Film pozostawia po sobie chaos i wiele miejsca na pytania, które czasami nawet ciężko sformułować. I taka właśnie była moja reakcja po obejrzeniu “Lektora” w ramach DKF w kinie Rialto.

Film udało mi się obejrzeć bez wcześniejszych trailerów i spoilerów (w tym poście one się pojawią). Praktycznie jedyną informacją, którą wcześniej wiedziałem – był Oskar dla  Kate Winslet (moim zdaniem zasłużony). Winslet gra tu trzydziestoparoletnią kobietę, której droga do domu krzyżuje się z drogą 15-letniego Michaela Berga (świetny David Kross). Mało znaczące wydarzenie sprawia, że nastolatek zakochuje się w tajemniczej i zdystansowanej do ludzi Hannie Schmitz. Uczucie Michaela przeradza się w romans. Dla niego to pierwszy, tak silny związek z kobietą. Dla niej – szansa na ciepło ze strony drugiej osoby.

Tak mógłby zacząć się banalny film o zakazanej miłości. Ale to dopiero wstęp do całej opowieści, której przebłyski widzimy kilkadziesiąt lat później – poznając Michaela jako mężczyznę w średnim wieku (Ralph Fiennes), który nigdy nie potrafił otworzyć się przed kolejnymi osobami w swoim życiu. Co się wydarzyło?

Letni romans kończy się w dniu 16-tych urodzin Michaela. Wtedy też Hanna niespodziewanie znika z jego życia bez śladu. Widzowi natomiast pozostawia wiadomość, że jest analfabetką (co ukrywa przed wszystkimi dookoła). Nieświadomy tego Michael podczas tego romansu czytał jej na głos kolejne książki myśląc, że Hanna chce słuchać właśnie jego. Dla niej jednak był to kontakt z czymś wcześniej nieznanym – literaturą.

Michaela ponownie spotykamy kilka lat później. Jest studentem prawa, który w ramach zajęć pojawia się na sali sądowej, gdzie ma miejsce rozprawa w sprawie strażniczek  z obozu w Auschwitz. To moment, kiedy Michael widzi Hannę ponownie. Na ławie oskarżonych.

Film doskonale plącze opowieść młodzieńczego romansu z tak ważnymi wydarzeniami historycznymi. Kobieta, która tak silnie odcisnęła się na jego młodzieńczości – była oskarżona o dopuszczenie do śmierci setek Żydów w obozie koncentracyjnym. To, jak wielkie spustoszenie spowodowało to w głowie Berga – możemy sobie tylko wyobrazić.

I na tym zakończę opisywanie fabuły filmu, który po prostu warto zobaczyć. Filmu, który nie jest wierną dokumentacją zbrodni wojennych, ale stara nam sie pokazać ten temat z nieco innego punktu widzenia. Michael wie, że Hanna skrzywdziła wiele niewinnych osób. Sam też został przez nią skrzywdzony, ale w zupełnie innym kontekście. Będąc świadkiem procesu ma przed sobą niezwykle trudne zadanie – zderzyć ze sobą obraz Hanny-kochanki z obrazem koszmaru obozów koncentracyjnych, w którym ona uczestniczyła.

Film może razić kilkoma niedociągnięciami, jak niezrozumiale szybki początek romansu Hanny i Michaela czy też pomieszanie czasoprzestrzeni, które w filmie mogą być dla jednych atutem, a dla innych – sporym mankamentem. Ale film ma też swoje mocne strony. To przede wszystkim inteligentnie opowiedziana historia, która w wielu momentach potrafi wywołać chaos u widza. To doskonała rola Winslet i świetna gra Fiennesa, który w roli opróżnionego z emocji mężczyzny sprawdził się doskonale. Jestem też bardzo ciekawy kolejnych wcieleń filmowych Davida Crossa (młody Michael Berg).

Warto.

Tagged as David Kross, Kate Winslet, Oskary 2009, Ralph Fiennes + Categorized as Kinematograf