Marsel

Jakiś czas temu wpadła mi do ręki książka Eve Ensler “Dobre ciało”. O Ensler nie wiedziałem wcześniej za wiele, poza tym, że jest kobietą kontrowersyjną i aktywną feministką. Po lekturze “Dobrego ciała” zrozumiałem również, że jest kobietą walczącą o coś głębszego, niż tylko kilka feministycznych haseł.

Nie trudno się zorientować, że współcześnie ludzie są postrzegani przez pryzmat swoich ciał. Jesteśmy cywilizacją obrazkową, która ma filmy, okładki gazet, billboardy. Obecnie naszą tożsamość wyraża ciało, które w wielu przypadkach staje się podstawowym kryterium oceny ludzi. Co jednak istotne pojęcia piękna, szczupłości czy młodości dotyczą bardziej kobiet niż mężczyzn. Ensler to zauważyła. Zauważyła też, do czego kobiety są zdolne, żeby tym narzucanym przez innych wymaganiom sprostać.

W Teheranie kobiety łamią sobie i modelują nosy, żeby poczuć się „europejsko”. W Pekinie – łamią sobie z kolei nogi i wydłużają kości, bo chcą być wyższe. W Dallas – po operacjach plastycznych mogą włożyć stopy w zabójcze buty Manolo Blahnika albo Jimmy’ego Choo. Nieważne, w jakiej części świata się znajdę, wszędzie spotkam kobietę, która nie cierpi jakiejś części swojego ciała. [E. Ensler, Dobre ciało, str. 19.]

A Europejki mają operacje plastyczne czy nieustanne kuracje odchudzające, które mają sprawić, że we własnych oczach staną się bardziej akceptowalne, piękniejsze i tak atrakcyjne, jak być powinny. W efekcie są to kobiety niezadowolone, mające poczucie winy i własnej niedoskonałości, które potrafi odciąć je od świata zewnętrznego i całą uwagę skierować tylko i wyłącznie na swoim ciele. Na tym, jak bardzo dalekie jest ono od doskonałości.

Kiedy skończyłam siedemnaście lat, mój lekarz zagroził, że pozwie mnie do sądu za znęcanie się nad własnym ciałem. [E. Ensler, str. 111.]

Trudno mi jako mężczyźnie ocenić to, jak szerokie jest to zjawisko i jak bardzo potrafi wpłynąć na kobiety. Widzę jednak reklamy, okładki czasopism. Oglądam filmy i serfuję po Internecie napotykając się na kolejne przykłady tego, jak bardzo potrafimy postrzegać innych przez pryzmat ich zewnętrzności. Wyglądu, który ma być możliwie najbliższy ideału.

Blond lala, wypompowana prosto z wydawniczej machiny luksusowych magazynów, wstrzyknięta w krwiobieg naszej kultury i neuroz. Powielona na każdej okładce. Wyssałam jej obraz z mlekiem matki i nawet nie wiem, że jestem zainfekowana. Chcę tylko być taka jak ona. Chcę być Barbie. [E. Ensler, Dobre ciało, str. 22-23.]

Myśląc o świecie pokazów mody, aktorek na jeden sezon czy świecie muzyki trudno nie oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z czymś silnym i czymś, czego w żaden sposób nie da się powstrzymać. A to przekłada się na życie zwyczajnych kobiet (i mówiąc zwyczajne mam na myśli te, które mijamy na co dzień na ulicach).

I to wszystko dlatego, że Miss Indii została Miss Universum, a ta z kolei Miss Świata. Teraz wszystkie dziewczyny marzą o tym, aby być Miss Chudziną Indii. Słyszałam, że kiedy Miss Indii zdobyła tytuł Miss Świata, była bardzo, bardzo głodna. [E. Ensler, str. 95.]

Tematy feministyczne z reguły nie interesują mężczyzn, którym patriarchalny system rodziny odpowiada przede wszystkim ze względu na tradycję, wychowanie i lenistwo. Zmieniać relacje tego typu jest wyjątkowo ciężko, a sam proces rozkłada się na kilka pokoleń. Jednak pokazywanie “drugiej strony piękna”, uświadamianie procesów, które nakłaniają niektóre z kobiet do samookaleczania i znęcania się nad swoim ciałem jest bardzo ważne.

Dwukrotnie podczas seksu, językiem i palcami, odkrył miejsca, które należało poprawić. [E. Ensler, Dobre ciało, str. 52.]

Im wcześniej na nie zwrócimy uwagę, tym łatwiej będzie nam spojrzeć na te kwestie z innej perspektywy i zrozumieć to, co za tym wszystkim się kryje.

Popularny amerykański chirurg plastyczny, dr George Weston, apeluje: – Zastanów się, co się bardziej opłaca: wydawanie fortuny na psychologa, który latami będzie cię leczył z depresji i kompleksów niższości, czy pozbycie się kłopotu w godzinę? Pamiętaj, życie jest krótkie, zdąż się nim nacieszyć. […]Piękna twarz i zgrabne ciało to gwarancja znalezienia lepszego partnera i szansa na awans. To także większe zarobki, bo jak wynika z głośnych badań Daniela Hamermesha i Jeffa Biddla, przeprowadzonych w 1993 roku, osoby uznawane za ładne zarabiają od 5 do 10 proc. więcej od tych przeciętnych. [E. Ensler, Dobre ciało, str. 12.]

Kończąc powiem tylko, że nie jestem zwolennikiem tak feminizmu, jak i maskulinizmu, bo każda z tych stron “patrzy” na temat tylko i wyłącznie ze swojego punktu widzenia. Książka Ensler jest jednak o tyle ciekawa, że żongluje “przypadkami ciężkimi” i stara się szokiem zwrócić uwagę na pewne problemy, a na jej fragmenty trafiłem przypadkiem – podczas wykonywania korekty pewnej publikacji.
Trudno w tym nie wyczuć feministycznego zapału, ale i można w tym odnaleźć garść ciekawych spostrzeżeń na świat widziany oczami kobiet, które silnie czują konieczność upiększania i ulepszania swojego ciała. Które przez większość życia myślą o dietach i które nie często lubią patrzeć w lustro, bo widzą w nim tylko to, co wymaga poprawy i nie jest idealne.
Znasz chociaż jedną kobietę, która w ten właśnie sposób się zachowuje? Po lekturze “Dobrego ciała” możesz bardziej zrozumieć to, co się dzieje w jej głowie.

Tagged as Eve Ensler, feminizm, kobiece ciało + Categorized as Tłocznia, Słowo pisane