Marsel » Migawki

Byczenie w Kiekrzu

Marsel — Sun, 18 Jul 2010 20:34:06 +0000

Wysoka temperatura (podobno czasami cieplej niż w Grecji) nie zachęciła mnie do dalekich wycieczek i tym razem część urlopu spędziłem poza miastem – bycząc się nad jeziorem w Kiekrzu. Wypocząłem, ręce przez kilka dni odzwyczaiły się od klawiatury laptopa oraz trochę pofociłem. Stad też dzielę się wakacyjnym nastrojem i kilkoma zdjęciami.

A na koniec kilka nut w temacie obecnego nastroju:

Streetart z okolic Norwida

Marsel — Tue, 13 Jul 2010 09:48:07 +0000

Dawno mnie tu nie było. Jest gorąco, ludziom się niczego nie chce. Nawet Mistrzostwa Świata były jakieś takie popieprzone. Nie opuszcza mnie wrażenie ciągle pojawiających się anomalii – pogodowych, historycznych czy społecznych. Ale nie ważne. Dzisiaj kilka fotek z okolic ulicy Norwida. Most, którym przejeżdża każdy korzystający z poznańskiej PST.

Streetart z Baixa Chiado (3/3)

Marsel — Sat, 29 May 2010 09:30:58 +0000

Dzisiaj ostatni już raz oglądamy streetart z lizbońskiej dzielnicy Baixa. Tym razem happening obrazujący siedem grzechów głównych.

Proszę sobie przyporządkować: pychę, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, gniew i lenistwo.

Streetart z Baixa Chiado (2/3)

Marsel — Fri, 28 May 2010 05:00:23 +0000

Tym razem przyjrzymy się streetartowi szablonowemu i vlepom. Będzie kot, będzie Woody Allen na tle katedry. Będzie wiele innych, fajnych motywów z małych uliczek w Baixi…

Szablony

Vlepy

Graffiti

Jutro Siedem.

Streetart z Baixa Chiado (1/3)

Marsel — Thu, 27 May 2010 09:48:03 +0000

Zwiedzanie Baixa Chiado przyniosło mi również atrakcje i w tym temacie. Klimat wąskich uliczek, którymi wspinanie się wynosiło ponad budynki i pozwalało na zobaczenie panoramy pełnej dachów. Im bardziej zapuszczasz się w uliczki nienawiedzane przez przewodnikowych turystów, tym bardziej jesteś w stanie dotknąć prawdziwego lizbońskiego życia codziennego. Dzisiaj streetart wizualnie wypieszczony.

Jutro streetart szablonowy. Pojutrze – Siedem grzechów głównych.

Baixa Chiado

Baixa Chiado w dzień (Portugalia)

Marsel — Fri, 21 May 2010 05:00:57 +0000

Mogliśmy podziwiać Baixa Chiado nocą, teraz przyjrzyjmy się tej dzielnicy w dzień. Na szczególną uwagę zasługuje zabytkowa winda Santa Justa, która łączy dwie dzielnice miasta: Baixa Chiado i Bairro Alto.

Powoli zbliżamy się do końca portugalskiego tygodnia na tym blogu. Z pewnością pojawi się jeszcze wpis dokumentujący stadiony Benfiki i Sportingu Lizbona, a także dzielnicę Olivais Norte w dzień. Mam jeszcze sporo ciekawego streetartu, dla którego również znajdzie się miejsce.

Lizbona nocą (Baixa Chiado / Olivais Norte)

Marsel — Thu, 20 May 2010 05:00:19 +0000

Zwiedzanie Lizbony rozpoczynamy od nocnych spacerów ze statywem na ramieniu. Poniżej zdjęcia ze starej i urokliwej dzielnicy Baixa Chiado, dzięki której można poznać smak tej bardziej wiekowej Portugalii i uciec od centrów handlowych i fast foodów. Po Baixy – dwa zdjęcia zrobione w dzielnicy Olivais Norte, a konkretnie gotykowej zabudowie stacji metra. Enjoy!

Baixa Chiado – stare miasto

Olivais Norte – stacja metra

Jutro Baixa Chiado w promieniach słońca.

Palácio da Pena (Portugalia)

Marsel — Wed, 19 May 2010 05:00:08 +0000

Mamy za sobą Cabo da Rocę i mamy Castelo dos Mouros, naprzeciw którego widzimy Pałac Pena. Nadal mamy spacer w chmurach. Nadal mamy potężną wilgotność i deszcz, które czasami skropliły się na obiektywie. Pałac jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO i listę jednych z siedmiu cudów Portugalii. To może za wiele nie mówić, więc napisze inaczej – Palácio da Pena to niezwykłe połączenie architektury w stylu neogotyckim, islamskim oraz neorenesansowym. Zobaczcie sami.

Dookoła Pałacu rozciąga się ponad 200 hektarowy Park Pena, który również był stylizowany egzotycznie. Dlatego też znajdziemy tam drzewa z Chin, Ameryki Południowej, Australii czy też Nowej Zelandii. Cała roślinność prezentuje się imponująco.

Sam Pałac potrafi zachwycić spójnością tak wielu stylów architektonicznych. Spacer w chmurach dodawał mu uroku i mistycyzmu.

Od jutra zwiedzamy Lizbonę.

Castelo dos Mouros (Portugalia)

Marsel — Tue, 18 May 2010 05:00:27 +0000

Jeżeli uda nam się dotrzeć do Cabo da Roca – dobrze odwiedzić Sintrę. To małe miasteczko, w którym możemy odwiedzić wiele ciekawych miejsc. Jednym z takich miejsc jest Zamek Maurów – miejsce niezwykłe z wielu powodów.

W Zamku Maurów urzekły mnie dwie rzeczy. Pierwszą jest niesamowita przyroda, która z uwagi na wysoką wilgotność charakteryzuje się sporym bogactwem i tworzy baśniowe pejzaże.

Na ostatnim ze zdjęć – dąb korkowy, który w Portugalii jest wykorzystywany do produkcji korków do win.

Drugą rzeczą, która mnie urzekła był fakt, że sam zamek znajduje się… w chmurach. Przez to właśnie atmosfera, która na nim panuje, pełna jest mistycyzmu i grozy.

Urokliwe, prawda?

Cabo da Roca (Portugalia)

Marsel — Mon, 17 May 2010 05:00:41 +0000

Relację z wyjazdu do Portugalii rozpoczynam od najbardziej urzekającego miejsca, które widziałem. Cabo da Roca – przylądek położony na Półwyspie Iberyjskim na terenie Portugalii, który jest najdalej wysuniętym punktem Europy na zachód.

Miałem o tyle sporo szczęścia, że trafiłem na doskonałą pogodę. Dzięki temu na zdjęciach można podziwiać kolorystykę tego niesamowitego miejsca w pełnej gamie barw.

Chyba nie muszę nikogo przekonywać, że to miejsce powinno się znaleźć na górze listy “do odwiedzenia”, kiedy tylko pojawimy się w Portugalii…

Auschwitz II Birkenau

Marsel — Wed, 05 May 2010 05:00:34 +0000

Te zdjęcia tego kontynuacja poprzedniego wpisu. Zdjęcia z obozu śmierci Auschwitz II (Birkenau), w którym zginęło ponad milion osób. To, co uderza tu najbardziej, to perfidia oprawców. Wprowadzając swoje ofiary do komór gazowych (przypominających sale z prysznicami) do samego końca próbowali im wmówić, że to dla zachowania higieny. Wszystko w obawie przed ewentualną paniką.

Po to się pamięta o takich wydarzeniach, żeby się nigdy więcej nie miały miejsca.

Auschwitz I

Marsel — Sun, 02 May 2010 03:26:32 +0000

Tym razem majówka nie była tak rekreacyjna, jak przed rokiem. Tym razem przyszła pora na coś zupełnie odmiennego – nabranie pokory wobec miejsca i czasu, w którym się żyje. 70 lat temu, 20 maja, do Auschwitz I przywieziono pierwsze trzydzieści osób – przestępców kryminalnych narodowości niemieckiej. To oni później mieli za zadanie nadzorowanie prawdziwych ofiar tego miejsca.

Ludzie, którzy jeszcze kilka lat wcześniej mieli rodziny, pracę i normalne życie nagle trafili do obozów zakłady. Oznaczało to dla nich maksymalnie trzy miesiące życia. Spora część z nich (uznawana za niezdolną do pracy) była zabijana tuż po przywiezieniu do obozu, na oczach swojej rodziny.

Auschwitz I to pierwszy obóz, głównie pracy przymusowej, pełniący również funkcję centrum zarządzającego dla całego kompleksu – Auschwitz I, Auschwitz II Birkenau oraz Auschwitz III Monowitz.

Streetart z Traugutta w Warszawie

Marsel — Wed, 21 Apr 2010 11:21:41 +0000

Nadal pozostajemy w Stolicy, a konkretniej w pobliżu Krakowskiego Przedmieścia. To tam znajdziemy niepozorną uliczkę Traugutta, na której przejawów streetartu znajduje się sporo. Dokumentacja poniżej.

Dla mnie Kloss (mimo minimalizmu) w tym wykonaniu wymiata.

Streetart kontrolowany na Konwiktorskiej, czyli stadion Polonii Warszawa

Marsel — Mon, 19 Apr 2010 12:22:35 +0000

Tak, Warszawa to miasto, które pamięta Powstanie. Pierwszy streetart (szablonowy) pojawił podczas walki politycznej w czasie niemieckiej okupacji, kiedy na mury i pomniki nanoszono m.in. kotwicę – Znak Polski Walczącej. Z jednej więc strony nie zdziwiła mnie tematyka, na którą trafiłem na murach opinających stadion od strony Konwiktorskiej. Z drugiej – byłem mile zaskoczony, że takie uliczne dzieło egzystuje w nienaruszonym stanie blisko stadionu. W mieście dwóch, nienawidzących się drużyn.

Streetart dla niej

Marsel — Thu, 01 Apr 2010 10:06:27 +0000

Nie było mnie sporo czasu. Dobry miesiąc. Pewnie po trochę przez chimeryczną pogodę, brak mobilizujących komentarzy i egzystencjonalne errory. Dzisiaj się przypominam kilkoma zakarbowanymi spostrzeżeniami.

Nie od dzisiaj wiadomo, że spray w puszce + uczucie często powoduje streetart – od prymitywnej, bezsłownikowej formy:

po ujmujące przebłyski kreatywności

A kiedy związek przechodzi w codzienność – zmienia się nieco treść wyznań:

Kolejne foty już niebawem…

Wiosna?

Marsel — Fri, 19 Feb 2010 21:23:18 +0000

Chyba już wszyscy czekaliśmy na taki ciepły i słoneczny poranek, którego mogliśmy doświadczyć w czwartek. Słonecznie i z topniejącym śniegiem. Miejmy nadzieję, że to już wiosna. A poniżej kilka zdjęć z tego czwartkowego, wiosennego dnia.

Jakaś kamienica, gdzieś schowana w ulicach Starego Miasta.

Na Zielonych ogródkach Pani przygląda się topniejącemu śniegowi.

Pani przygląda się chłopiec.

Nie, proszę Pana, to nie deszcz. To z dachów i rynn…

A Państwa zostawiam z kilkoma ciepłymi dźwiękami. Oby to już była wiosna.

Trochę zdjęć z poznańskiego, szablonowego streetartu

Marsel — Thu, 18 Feb 2010 18:50:05 +0000

Dawno nic w tym temacie nie wrzucałem i się poprawiam, a konkretnie zapraszam na krótką wycieczkę po kilku miejscach w pobliżu serca poznańskiego życia towarzyskiego. Zaczynamy ostro – od jednej ze ścian Cafe Mięsnej.

I kolejna fota streetartu, ciężka i z wisielczym akcentem.

Po drugiej stronie Cafe Mięsnej nie jesteśmy już atakowani światem samobójców.

Ok, idziemy dalej – w stronę Starego Rynku. Po drodze czeka nas Pan Uwaga oraz dwa malutkie, szablonowe grafy.

Zwiedzając Stare Miasto potykamy się o Jelcyna.

A idąc dalej docieramy pod Empik, gdzie spotykamy ostatnie dzisiejszego dnia przykłady szablonowego Streetartu – smutnego słonika i zapowiedź demonstracji w obronie Rozbratu.

Temat oczywiście będzie kontynuowany.

System 09, czyli co się wydarzyło dwie dekady temu

Marsel — Mon, 08 Feb 2010 07:49:13 +0000

Zaciera się wiedza o komunizmie. Mamy już nowe pokolenie, które te czasy może poznać jedynie na nudnych lekcjach historii i tak naprawdę ma już gdzieś kwestię Solidarności, Wałęsy czy Jaruzelskiego. Tym bardziej warto cokolwiek napisać nie tylko o tym, co miało wówczas miejsce, ale i również o tym, że to wszystko, co czytamy w podręcznikach, może być próbą zatajenia pewnych kwestii.

Dla jasności – nie staję po żadnej ze stron. Nie mówię o prawdzie objawionej. Gdybym był o dziesięć lat starszy i przeżywał to, o czym będzie mowa, być może posiadałbym wiedzę najprawdziwszą – opartą nie tyle o czyjeś zdanie, ale o wyczucie sytuacji, w której odbywało się moje życie. Kiedy upadał komunizm – miałem 8 lat. Minęło wiele lat, zanim zrozumiałem to, co się zdarzyło. Minęło kolejnych kilkanaście, żebym zrozumiał – że to coś mogło wyglądać zupełnie inaczej.

Bez święta

To ciekawy wniosek. My, jako Polacy, nie mamy żadnego święta związanego z upadkiem komunizmu. Praktycznie, nie pamiętam, żeby się wówczas cokolwiek nagle i w sposób rewolucyjny zmieniło. Świętujemy jedynie odzyskanie niepodległości, które dla kolejnych pokoleń tak naprawdę znaczy już coraz mniej. Bo te pokolenia już o nic nie walczą. Nie przeżywają transformacji systemów, a w obecnym czują się jak ryba w wodzie.
Wróćmy jednak prawie trzydzieści lat temu, kiedy ówczesne społeczeństwo doświadczyło mocnego pulsowania tak zwanej Solidarności. I wtedy wydarzył się stan wojenny, który wszyscy znamy obrazkiem Jaruzelskiego na czarno-białym telewizorze i który podzielił Polaków w ocenie jego słuszności. Jedni mówili o walce Polaków z Polakami. Inni usprawiedliwiali tą decyzję twierdząc, że uchroniła nas przed atakiem ze strony Sowietów, “którzy w Polsce chcieli zrobić porządek”. Twórcy programu dokumentalnego “System 09″ twierdzą jednak inaczej – ta decyzja miała zgasić buntowników i dać czas władzy na transformację w stronę kapitalizmu. Na to, żeby przygotować się do życia w nowej Polsce.

Miałem wówczas góra rok na karku, więc kompletnie nie potrafię odnieść się do tej teorii, jednak patrząc na inne wnioski z tego dokumentu, jestem w stanie podważyć wszelkie wielkie historie Solidarności, bo argumenty są mocne.
Wprowadzenie Stanu Wojennego miało sprawić, że buntownikom się odechce się walczyć (i pewnie wielu się odechciało). Ci, którzy wierzyli w ideę Polski niekomunistycznej, byli wyjątkowo łatwym celem. Musimy też pamiętać, że wówczas wiele osób zostało zmuszonych do opuszczenia Polski. W systemie, który ograniczał wyjazdy poza granicę kraju mieliśmy przypadki przyznawania buntownikom paszportów w przeciągu miesiąca. Ile osób – inteligentów, którzy rozumieli sytuację, zostało z Polski wyrzuconych? Jakby wyglądała obecna polityka, gdyby pozostali? Czy doświadczylibyśmy takich zjawisk, jak powstanie Samoobrony?

Po spacyfikowaniu buntowników wolności komunistyczna władza zaczęła się przygotowywać do przejścia w nowy system. Czy to nie jest logiczne, że Ci ludzie nie zamierzali się przestraszyć nowego systemu, tylko myśleli o spokojnym życiu po upadku komunizmu? Zapytajcie swoich rodziców, co myślą o prywatyzacji w pierwszej połowie lat 90-tych. Ilu z nich określi je mianem “oszustwa” czy “złodziejstwa”? Być może (nie wiem, przekazuję sugestię z programu “System 09″) niektórzy komuniści stawali się dyrektorami przedsiębiorstw, żeby później przekształcić je w prywatne?

Obejrzenie tego programu wyzwala wiele wątpliwości. Jednak najważniejsze to wiedzieć, orientować się. Mieć świadomość tego, że pewne ciche działania mogły mieć wpływ na to, w jakiej Polsce wylądowaliśmy po roku 89. Bo tu wyrażę jedną, wielką wątpliwość – za kilka, kilkanaście lat kolejne pokolenia mogą zwyczajnie nie pamiętać niczego, a tym, którzy zrobili jakiś wał się zwyczajnie upiecze. Ile w mediach mówiło się o procesach, które ciągną się latami, dotyczą tamtych czasów i powoli się przedawniają. Tu nie ma zbrodni i kary. Tu jest kasa.

Zachęcam do obejrzenia programu “Syndrom 09″, który po pierwszym odcinku został zniesiony z anteny telewizji publicznej (pytanie kolejne – komu zależało, żeby znów przemilczano temat?). Z ciekawostek dodam, że program prowadzi Wojciech Klata, którego niektórzy moga pamiętać z pierwszego “Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego. Odcinek pierwszy:

I odcinek drugi:

Nie pozwólmy się zmęczyć. Pokażmy nieświadomym rocznikom, że coś być może było nie tak. Że to, czego nie mogą pamiętać, to coś, co wpłynęło na życie ich o wiele starszych kolegów czy rodziców. Nie drę szat. W tym momencie wiele rzeczy mam zwyczajnie gdzieś – ale nie chcę, żeby wynikało to z czyichś przedawniających się krętactw, ale z mojej własnej decyzji i mojej własnej odpowiedzialności.

Zimo… żyjemy w kraju malkontentów

Marsel — Sun, 31 Jan 2010 19:53:52 +0000

Mieliśmy jesień, która uporczywie przeciągała się do granic wytrzymałości. Przyszła zima – mroźna, która zaprzeczała globalnemu ociepleniu i co kilka dni na nowo zaskakiwała drogowców. Teraz, chodząc obok stert śniegowych marzymy o wiośnie. A kiedy przyjdzie – będziemy narzekać na topniejący śnieg, kałuże i powodzie.

W tle tego wszystkiego wrzucam kilka moich zachwytów poznańskim Żurawińcem.

Holocaust-Mahnmal (Pomnik Pomordowanych Żydów Europy)

Marsel — Wed, 09 Dec 2009 04:30:12 +0000

Przyznam, że to miejsce zrobiło na mnie wrażenie. Ponad 2700 elementów składających się na potężny pomnik ku pamięci zamordowanych podczas II wojny światowej Żydów. Wszystko bryłowate, geometryczne i anonimowe – bo nie wyróżniające się na tle całości.

Pomnik został wybudowany w latach 2003–2005 według projektu Petera Eisenmana.