Transopera (określenie stworzone przez Kościelaka i Możdżera), bo sztuka w pełni wyśpiewana i (jak się dowiedziałem po jej zakończeniu) powstała jako spektakl dyplomowy studentów IV r. i III r. Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie (specjalizacja wokalno – estradowa).  Transopera, bo (jak stwierdził reżyser – Wojciech Kościelniak):

Staraliśmy się stworzyć gatunek, który połączy z jednej strony elementy musicalowe, z drugiej będzie sztuką teatralną. Jest tu akcja, fabuła – zabiegi czysto teatralne, ale jest również muzyka, która służy interpretacji.

Rozrywkowo, oryginalnie i śmiesznie – tak w skrócie można podsumować “Sen nocy letniej” w tej właśnie wersji. Oszczędna choreografia, a co najważniejsze – zupełnie oderwana od szekspirowskiego pierwowzoru i kierująca nas bardziej w stronę tematyki industrialnej (jeśli tak to można nazwać). Królewską parę elfów widzimy na rusztowaniach, bohaterowie poruszają się wśród świetlnych okręgów w sposób, który chyba najbardziej można porównać do sztuk walki – ale tych znanych z dwuwymiarowych  gier komputerowych. Do tego wszystkiego muzyka Leszka Możdżera, która muzyki Możdżera nie przypomina. Mamy ostre brzmienia gitary. Mamy dźwięki transowe, ale i nieco jazzowe. Prawie dwie i pół godziny historii, która tematowi pozostaje wierna, ale bardzo luźno traktuje treść i formę.

Co jeszcze ciekawego? Elfy przypominają plemię z Afryki z dreadami, a przedstawienie przygotowywane dla króla Aten zostało pokazane z wykorzystaniem technik wizualnych, co dla mnie osobiście było nowością i zaskoczeniem. W momencie, kiedy ten wątek pojawiał się na scenie mogliśmy oglądać wyświetlony, krótkometrażowy film, który oscylował między pantonimą a “filmem komiksowym”.

Polecam. Wybierałem się ze sceptycznym nastawieniem, a bawiłem się świetnie. I chyba też tak, jak chciał sam Szekspir. “Sen nocy letniej” to lekka, przyjemna i przemycająca kilka prawd o miłości opowieść, której perypetie przypominają dzisiejsze tasiemce brazylijskie. Jednak w takim wykonaniu, jak to zaprezentowali aktorzy Teatru Nowego – przyjmuję to całkowicie i zachęcam do obejrzenia.